بلیط یک طرفه ی دوزخ ارزانیتان!!!

به ناگاه، غرّشی مهیب و امواجی ویرانگر، آن حرم مقدس را در هم کوبید.

هوا را دیدم که می‏شکافت و پیش می‏آمد، و کبوتران را که یک به یک از گلدسته‏ها فرو می‏افتادند و لحظه‏ای به خود می‏لرزیدند و...

آری، کبوتران فرو می‏نشستند، امّا این بار نه به خاطر گندم‏های مرحمت زایران، بلکه با گلوی خشک، بی‏بال و بی‏پر می‏افتادند بی‏آن که دانه‏ای برچینند یا آبی بنوشند.

امواج ویرانگر، در ناگهانی، غریدند و بی‏نشان رفتند؛

امّا یادگارانی چنان مصیبت‏انگیز و ردّ پایی چنان عمیق ـ که حوضی شد لبالب از خون ـ به جا گذاشتند؛

حوض سرخ‏ترین خون‏هایی که هرگز لخته نخواهند شد،

خون‏هایی که هرگز از خاطره ضریح مقدس پاک نمی‏شوند و از ذهن ملّتی که قرن‏ها به ضریح بوسه سپرده‏اند.

آن مزدوران زشت سیرت که افسار به ابلیس سپرده‏اند، نه حرمت ضریح می‏شناسند و نه بهای جانِ بی‏گناهان را.

آن‏چه می‏شناسند، بوی خون است که مشامشان را لذّت می‏بخشد و تصویر پیکرهای پاره پاره ی از هم دریده که روحشان را سیراب می‏کند.

اینان می‏خندند، اگر بگویی که امواج ویرانگر بمب حقیرشان، ده‏ها فرزند را یتیم کرده است،

و می‏خندند اگر تصویر خون‏های کوبیده شده بر دیوارهای حرم را نشانشان بدهی؛

و می‏خندند اگر بدانند که ماه عسلِ زوجی عاشق را به فصلِ سوگواریِ خانواده ای مبدل کرده‏اند.

زوج عاشقی که تنها جرمشان این بود که می‏خواستند زندگی را از کنار ضریح، با راز و نیاز و زیارت آغاز کنند.

آری، به همه این‏ها می‏خندند.

و لذّت می‏برند آن‏گاه که تصویر فرو ریختن و شکستن آینه کاری‏های حرم را در ذهن پلید خود یادآوری می‏کنند.

لذّت می‏برند از به خون نشستن انسانی عاشق که چهره‏اش را برای دعا به سمت بالا گرفته بود و هر دو دستش به نشانه نیاز و خواهش، شعله‏وار به آسمان قد کشیده بود.

ای دژخیمان منافق! اینک از شرم بمیرید و از هراس کابوس‏های شبانه‏تان؛

چرا که آن دستان بریده از آرنج که هنوز انگشتر به دست داشتند و تسبیح هنوز از انگشت‏هایش آویزان بود و انگشت‏ها هنوز از ضریح،

همان دستانی که عاشقانه پنجه در ضریح افکنده بود،

آن چنان‏که انفجاری آن گونه هم نتوانست از ساحت معشوق جدایشان کند.

آری، همان دستان که خلاصه شده ی میلیون‏ها دست در این سرزمین وسیع‏اند، یک شب در اوج کابوس‏های مخوفتان، حنجره تک تک شما را در یک لحظه خواهد فشرد و بلیط یکطرفه ی قطار دوزخ را برای همه شما یکجا رزرو خواهد کرد.

                                                                                مهدی میچانی فراهانی

و امّا علی"ع" واقعا کیست؟؟؟

قسم به خدایی که جانم در ید قدرت اوست؛

اگر ترس از آن نبود که گروهی از امّت من، درباره ی تو قائل شوند، آنچه را که نصاری درباره ی پسر مریم قائل شدند و او را خدا پنداشتند؛

امروز در حق تو سخنی می گفتم، که گذر نمی نمودی نزد مسلمین، مگر آنکه از خاک زیر پایت، برای تبرک بر می داشتند.

                                                پیامبراکرم"ص"- توضیح الدلائل- ص 349

نوری که هست مطلع آن هل اتی، علی است

خلوت نشین صومعه ی اصطفا، علی است

مهر سپهر حکمت و جان و جهان فضل

فهرست کارنامه ی اهل صفا علی است

آن کس که بت پرستی و می خوارگی نکرد

سلطان اولیا و شه اصفیا علی است

آن کس که در یقینش نگنجد زیادتی

صد بار اگر زپیش برافتد غطا علی است

آن طفل شیردل که به توفیق ایزدی

در عهدِ مهد، کرد، شکار، اژدها علی است

آن کس که با نبی چو به خلوت دمی زدی

گرد سرادقاتِ جلال از عبا علی است

وان کو برای دین به سرِ کفر برفشاند

از میغ تیغِ صاعقه روز وغا علی است

نشگفت اگر ملائکه کردند مقتدا

آن را که در مناهج حق، مقتدا علی است

هرگز جهان نبود که در وی علی نبود

بی ابتدا علی بد و بی انتها علی است

بودست و هست و باشد و تصدیق واجب است

زیرا که نور ساطع ذاتِ خدا علی است

کردن بیانِ رفعت قدرش چه حاجت است؟

دانند، اهل حق که فوق السّما علی است

ما عمر و زید را نشناسیم در جهان

ما را بس این شناخت که مولای ما علی است

ترکِ حسب بگیرد، خود این بس که در نسب

داماد و ابن عمّ شه انبیا علی است

دارم امید عفو، گرم هست صد گناه

 بر اعتماد آن که مرا پیشوا علی است

ای دل، ز تشنگیّ قیامت مترس، از آنک

ساقی حوض کوثر دارالبقا علی است.

ابن یمین فریومدی- با تخلیص 

مثل یک خواب بود. یک رویای واقعیِ خیالی...چه می دانم؟

اسمش هرچه باشد من را هوایی کرد. جنون آور بود...دیوانه ام کرد.

شاید مدینه بود.شاید؟؟ نه...حتم دارم.آنجا مدینه بود. آنجا بهشتی بود خاموش.

جایتان خالی دیروز به مدینه رفته بودیم...

وقتی به فدک رسیدم... باورم نمی شد. اینجا فدک است. من در بهشت پای گذاشته ام.

غم غربت مولایم، حتی از نخل های ساختگی باغ هم هویدا بود.

فدایت شوم یا مولا که غم مظلومیتت از نخلی دست ساز هم پیداست.

و چقدر زیبا غمش را با نوایی نینوایی و فضایی عطرآگین عجین کرده بودند.

آدم را ملکوتی می کرد... حوّا را نمی دانم!

در کوچه های خلوت بنی هاشم دلم لرزید.

چگونه می شود این کوچه های گلینِ پردرد، عظمت دو انسان عظیم را در خود جای دهد؟

انگار می دیدم مولایم را که با بانوی آفتاب و فرزندانش رهسپار خانه های انصارند برای استحقاق حقشان.

آدم را خاکی می کرد... حوّا را نمی دانم!

و به خانه ی ابوذر که می رسی، گویی پیامبر بر چهره ات لبخند می زند؛ که خوشا به سعادتت، به درِ کوی اباذر آمده ای.

و بقیع... این بهشت خاموش. پاهایم می لرزند. لرزشش را با تمام وجودم حس می کنم.

عظمت را می شود از کبوتر های ساکت بی حرکت خواند.

کبوترهایی واقعی که حتی نفس زدنشان را هم نمی شد با چشم دید.

چقدر ساکت بودند. تو گویی می دانستند کجایند و برای چه؟

مادرم می گوید: به نوای غمگین پخش شده گوش می دهند.

اما من می دانم... می دانم چرا؟

ساحت چهار قبر کوچک که چهار آفتاب را در خود جای داده باشد، تماشاییست.

آدم را سر جای خود میخکوب می کند، چه رسد به کبوترها.

راز مخفی بودن قبر تو را با ما نگفت

تا به کی مُهر خموشی بر دهان دارد بقیع؟

از حسن باید پرسید بعد از آن یوم الفدک

مادرش، رو از چه پوشاند و دلیلش را نگفت؟

                       ***

حضرت حیدر به نام فاطمه حساس بود

خلقت از روز ازل مدیون عطر یاس بود

ای که بستی راه را در کوچه ها بر فاطمه

گردنت را می شکست آنجا اگر عباس بود

و خانه ای محقر اما ملکوتی.. اما آسمانی.

جای شگفت است... عجبا!! شاه باشی و خانه ات این چنین باشد؟

شنیده بودم کوچک است و ساده، اما ندیده بودم.

اکنون به تماشا ایستاده ام خانه ای را که سادگیش، انسان را به عمق وجود پروردگار می رساند.

خانه در عجب بود یا ما؟؟...

آن در که جبرئیل امین بود خادمش

اهل ستم به پهلوی خیرالنساء زدند

و به آتش شعله ور که رسیدم، گویی می دیدم که شعله هایش به زور، زبانه می کشید.

تو گویی؛ آتش می دانست که نباید شعله ور شود.

اما چاره ای جز سوختن نداشت؛ آتش نیز از غم مولایش می سوخت و دم نمی زد.

چگونه می توانست خاموش شود؟

یک بار جوابم بدهید ای مردم

این خانه چرا چرا درش سوخته است؟

و هنگامی که به چهره ی ملکوتی مولایم خیره ماندم؛

گویی این ندا در فضا طنین انداخت:

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می رود.

روح مدینه سر به بیابان نهاده است

انگار می برند نگار مدینه را

امشب بگو به ماه نتابد که آفتاب

سیراب می کند شب تار مدینه را.

بی تحرک بود، اما شانه های لرزانش را می شد حس کرد، می شد با چشم دید.

به تماشا ایستاده بودم بزرگ مردی را که همدمی جز چاه نداشت؛

آه، چه می گویم؟... او خدا را داشت.

چهره ی نورانیش، اشک را در چارچوب چشمانم قاب کرد.

آدم را زمین گیر می کرد، عظمت روح بلندش.

قسم بر پهلوی بشکسته ی عشق

علی از فاطمه مظلومتر بود.

و هنگامی که پیامبر بر چهره ات لبخند می زند؛

عطر خوش لبخندش، تا آسمان هفتم، ملکوتیت می کند.

گویی تکه ای از بهشتِ آسمانیِ خدا، در روضة النبی جا مانده است.

و وقتی فارغ از هر گونه نیاز زمینی، غم کوچه های خلوت هاشمیه را،

سکوت بهشت روی زمین را و غم درب سوخته اما بهشتی را به دوش می کشیم؛

و از دروازه ی خروجی شهر خارج می شویم؛

صحنه ای جانگداز و جانسوز، در جا میخکوبمان می کند.

اینجا سرزمین بلاست...

صدای آبی که از مشک بر زمین می چکد، اشک را در فرات چشمانمان جمع می کند.

و آرزو می کنی ای کاش تیر، به جای مشک بر قلب تو فرود می آمد.

آه ؛ باز هم مانند همیشه فراموش کردم که غم کربلا غم بی آبی نبود.

ولی چه کنم..چه کنم که صدای جاری آب فرات که در فضا پیچیده است

انسان را به سرحدّ خشم و کینه می رساند؛

و می خواهی آسمان بر سرت خراب شود تا صدای ناله ی سه ساله ای را نشنوی.

فدای چشمان شرمسارت یا قمر بنی هاشم.

نه... تو شرمنده نیستی، زمین و زمان، شرمنده ی توست.

آب شرمنده ی توست که به لبانت نرسید و تا همیشه ی تاریخ تشنه ماند.

ببین زانو زده، یل ام البنین

که زینب پایش از محمل گذارد بر زمین.

شهری از نور و درد را قدم زدیم و غربت مدینه را حس کردیم.

و اینک ابری ترین التماس را به پای او می ریزیم که ظهورش را به انتظار نشسته ایم.

بیا امام زمان، جان مادرت زهرا"س"

به دادمان برس ای امتداد عاشورا.

مکان نمایشگاه: تبریز پارکینگ عمومی ائل گولی- شهر کبوتر خونین بال مدینه