چشم تو نوازشگر و مهرافروز است

در عمق نگاه تو غمي جانسوز است

يك روز به دست تو نگاهش را دوخت

زيبايي چشم آهو، از آن روز است

بر گنبد زلال ضريحت کبوترم

مي آمدم کنار تو اي ناجي بزرگ!

هر وقت سقف فاجعه مي ريخت بر سرم

شرمنده ام که اين همه زخم کبود را

هر روز و شب به محضر پاکت مي آورم

کي مي شود هميشه صبورم ! بزرگ سبز !

يک آسمان ترانه برايت بياورم

امشب دوباره رو به ضريحت نشسته ام

تو آسمان آبي و من يک کبوترم

اگر ز کوي تو بويي به من رساند باد

به مژده جان جهان را به باد خواهم داد

نه در برابر چشمي نه غايب از نظري

نه ياد مي‌کني از من نه مي‌روي از ياد