تمام آيه قرآن چنين است تمام حرف يزدان اين چنين است

به کوري دو چشم اهل سنت فقط حيدر اميرالمومنين است

پيش از اينها فكر ميكردم خدا

خانه اي دارد ميان ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتي از الماس وخشتي از طلا

پايه هاي برجش از عاج وبلور

بر سر تختي نشسته با غرور

ماه، برق كوچكي از تاج او

هر ستاره پولكي از تاج او

اطلس پيراهن او آسمان

نقش روي دامن او كهكشان

رعد و برق شب صداي خنده اش

سيل و طوفان، نعره توفنده اش

دكمه ی پيراهن او آفتاب

برق تيغ و خنجر او ماهتاب

هيچكس از جاي او آگاه نيست

هيچكس را در حضورش راه نيست

پيش از اينها خاطرم دلگير بود

از خدا در ذهنم اين تصوير بود

آن خدا بي رحم بود و خشمگين

خانه اش در آسمان دور از زمين

بود اما در ميان ما نبود

مهربان و ساده وزيبا نبود

در دل او دوستي جايي نداشت

مهرباني هيچ معنايي نداشت

هر چه مي پرسيدم از خود از خدا

از زمين، از آسمان،از ابرها

زود مي گفتند اين كار خداست

پرس و جو از كار او كاري خطاست

آب اگر خوردي ، عذابش آتش است

هر چه مي پرسي ،جوابش آتش است

تا ببندي چشم ، كورت مي كند

تا شدي نزديك ،دورت مي كند

كج گشودي دست، سنگت مي كند

كج نهادي پاي، لنگت مي كند

تا خطا كردي عذابت مي كند

در ميان آتش آبت مي كند

با همين قصه، دلم مشغول بود

خوابهايم پر ز ديو و غول بود

نيت من در نماز و در دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه مي كردم همه از ترس بود

مثل از بر كردن يك درس بود

مثل تمرين حساب و هندسه

مثل تنبيه مدير مدرسه

مثل صرف فعل ماضي سخت بود

مثل تكليف رياضي سخت بود

تا كه يكشب دست در دست پدر

راه افتادم به قصد يك سفر

در ميان راه در يك روستا

خانه اي ديديم خوب و آشنا

زود پرسيدم پدر اينجا كجاست

گفت اينجا خانه خوب خداست!

گفت اينجا مي شود يك لحظه ماند

گوشه اي خلوت نمازي ساده خواند

با وضويي دست ورويي تازه كرد

با دل خود گفتگويي تازه كرد

گفتمش پس آن خداي خشمگين

خانه اش اينجاست اينجا در زمين؟

گفت آري خانه او بي رياست

فرش هايش از گليم و بورياست

مهربان وساده وبي كينه است

مثل نوري در دل آيينه است

مي توان با اين خدا پرواز كرد

سفره ی دل را برايش باز كرد

مي شود درباره ی گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چكه چكه مثل باران حرف زد

با دو قطره از هزاران حرف زد

مي توان با او صميمي حرف زد

مثل ياران قديمي حرف زد

ميتوان مثل علف ها حرف زد

با زبان بي الفبا حرف زد

ميتوان درباره ی هر چيز گفت

مي شود شعري خيال انگيز گفت....

تازه فهميدم خدايم اين خداست

اين خداي مهربان و آشناست

دوستي از من به من نزديك تر

از رگ گردن به من نزديك تر….

قيصر امين پور

در انتهای  یک شب مهتاب و پر سکوت

وقت سحر که بانگ موذن رسد به گوش

در خلوت و سکوت شبستان مسجدی

مردی نشسته است چو شب ساکت وخموش  

مردی که شد پدید در او مقصد وجود                                                                                    

مردی که مظهر کرم و علم و دانش است                                                                               

مردی که شد عیان ز رخش مظهر خدا                                                                                  

مردی که رمز زندگی و آفرینش است

او با خدای خویش به راز و نیاز بود                                                                                         

فارغ ز های و هوی جهان و جهانیان                                                                                     

میبود غرق پهنه ی دریای عشق و شور                                                                             

عشقی که عاجز است ز توصیف او بیان

پروانه سان که بال گشاید به سوی شمع                                                                             

سوی خدای خویش علی پر گشوده بود                                                                                  

آری علی به قدرت ایمان و عشق و شور                                                                                 

غیر از خدا ز جان و دل خو زدوده بود

سوی دگر به پشت یکی پایه ی بزرگ                                                                                     

یک سایه ی پلید دگر میخورد به چشم                                                                                   

آنجا ستاده است پلیدی در انتظار                                                                                        

مردی که مملو است وجودش ز کین و خشم

مردی که بود مظهر بدنامی و فریب                                                                                    

سرتاسر وجود پلیدش پر از فساد                                                                                        

مردی که ننگ عالم مردانگی بود                                                                                          

سرتا به پا شقاوت و نامردی و عناد

اندر وجود مرد عرب شعله می کشید                                                                                  

عشق قطامه آن زن بدکار روسیاه                                                                                            

در دیده اش نبود بجز شهوت و گناه                                                                                        

مرد عرب چو بید به لرزه فتاده بود

از شهوت و هراس و تمنا و اظطراب                                                                                     

عشق قطامه تاب و توانش ربوده بود                                                                                    

میبود مست شهوت و مست شراب ناب                                                                                 

این یک مرید و بنده ی شیطان نابکار

آن یک علی که هست ز بهر خدا ولی                                                                                     

این ابن ملجم است و بود مظهرالفساد                                                                                     

آن مظهرالعجایب و شیر خدا علی                                                                                           

این یک ز خشم و کینه و شهوت چو دیو مست

تیغی به کف گرفته و دندان همی فشرد                                                                                    

آن یک برون ز عالم و بیخود ز خویشتن                                                                                      

از دیده اشک شوق به دامان همی فشرد                                                                                

ناگه ز پشت پایه همان مردک عرب

جستی زد و پرید چو روباه از کمین                                                                                           

با قدرت تمام به شمشیر زهر کین                                                                                           

زد ضربتی به شیر خدا، آن عدوی دین                                                                                       

با قدرتی که زور ز شیطان گرفته بود

زد ضربتی به فرق علی، آن پلید مست                                                                                  

فرق علی شکست از آن تیغ مرگبار                                                                                     

گویی که پشت عالم مردانگی شکست                                                                               

گلگون نمود خون، سر و دامان شیر حق

اما علی هنوز به حال نماز بود                                                                                                 

از ترس شیر، روبه خائن فرار کرد                                                                                             

اما علی هنوز به راز و نیاز بود                                                                                                

آخر شب سیاه به پایان رسید و رفت

خورشید سر کشید ز خاور پس از سحر                                                                                  

شد دستگیر ضارب نامرد و روسیاه                                                                                          

آخر به دست چند نفر مرد رهگذر                                                                                              

او را درون خانه فکندند و آمدند

آسیمه سر به سوی علی شاه اولیا                                                                                     

گفتند جمله، ضارب تو دستگیر شد                                                                                        

باید کنون که سر شود از تنش جدا                                                                                        

بنگر چه گفت سرور خوبان به پیروان

بی اعتنا ز زخم جگرسوز و مرگ زا                                                                                       

فرمود اگر خدای، دهد عمر بعد از این                                                                                       

من خویشتن به ضارب خود میدهم جزا                                                                                      

فرمود اگر خدای بخواند مرا به خویش

آنگه شما قصاص دهیدش به حکم دین                                                                                    

یک ضربه اش زنید که یک ضربه زد به من                                                                                

چون حکم دین و امر خدا هم بود چنین                                                                                    

بعد از دو روز در اثر زخم تیغ تیز

از جسم شیرمرد خدا جان سفر نمود                                                                                    

مرغی که بود در قفس جسم خود اسیر                                                                                 

سوی خدای خویش همی بال و پر گشود                                                                                 

ای جان، فدای این همه مردی و راستی

عالم فدای صدق و صفای تو یا علی                                                                                         

ما را به غیر جان نبود هدیه ای دگر                                                                                        

خواهم که جان کنم به فدای تو یا علی                                                                                   

تنها نه من به سوز و گدازم ز داغ تو

عالم ز داغ تو شده غمگین و سوگوار                                                                                       

هاشم به غیر اشک چه سازد نثار تو؟                                                                                      

اشکی که هست خون دل تنگ داغدار

هاشم قوامی شهیدی

بی پرستاری و بی قابله ای

    دست حق آید و بارش گیرد    

بار بردار ز روی دل من   

سلام بر تو ای پرچمدار حقانیت انکار ناپذیرحق

ای یکپارچه ترین مردان قرون دیرین

                          ای دست خدا

                              دست آسمان

                                    دست زمین

سلام بر تو ای امیرالمؤمنین...

ای انسان فنا ناپذیر

انسان جاودانی

تو ای مرد تکرار ناپذیر تاریخ

تو شمشیر برهنه در دست

در وحشی ترین ادوار تاریخ زندگی

به خاطر نجات بشر از چنگ ظلمت

به خاطر رهایی بندگان گمنام و بی گناه خدا از سیه چال زندگی

متین و مطمئن و سرفراز،

سینه ی بازت را پناهگاه،

قلب محبت پرور نغمه پردازت را

طپش به طپش به پای حقیقت ریختی

و شب های خود را

به خاطر راحت خواب درماندگان

با بیداری های پایان ناپذیر به هم آمیختی...

                      "کارو، شاعر معاصر مسیحی"

شیعه، تو را خدا نمی خواند

ز خدا نیز جدا نمی داند

یا علی چرخ زمان را شب و روز

گردش چشم تو می چرخاند

آسیابی که دهد روزی ما

به خدا دست تو می چرخاند

غنچه را با همه خندان دهنی

لب خندان تو می خنداند

چشمه ی چشم فلک را شب و روز

چشم گریان تو می گریاند

قامت سرو سلحشوران را

نعره ی خشم تو می لرزاند

معنی خوب و بد عالم را

به جهان و به بشر علم تو می فهماند

کس نداند به خدا قدر تو را

چون خدا قدر تو را می داند